Uprawa
Typ: wysoka roślina, wymaga palikowania.
Wysokość: 170–200 cm.
Podłoże: głębokie, próchniczne, dobrze nawożone.
Stanowisko: słoneczne, ciepłe.
Podlewanie: regularne, z unikaniem długich okresów nadmiernej wilgoci.
Pielęgnacja: prowadzenie na 1–2 pędy, obowiązkowe podwiązywanie owocujących gron.
Okres dojrzewania: późny, średnio 80–85 dni.
Najlepiej rośnie w tunelach foliowych i szklarniach, choć można uprawiać również w gruncie przy sprzyjającej pogodzie.
Ze względu na podatność na pękanie owoców należy utrzymywać równą wilgotność gleby i unikać przelewania.
Zaleca się częste zbiory, aby nie dopuścić do przeciążenia krzewu.
Przy dużych owocach konieczne jest solidne podwiązywanie pędów i gron.
Zastosowanie
Spożycie na świeżo – do kanapek i sałatek.
Pokrojone w plastry jako dodatek do dań – klasyczny smak dawnych pomidorów.
Nadaje się także do soków i przecierów, choć najlepiej sprawdza się w formie świeżej.
Podsumowanie
Pomidor 1884 to historyczna, stara odmiana, która do dziś zachwyca smakiem i wielkością owoców. Duże, mięsiste, różowe pomidory o maślanym miąższu i słodko-kwaśnym smaku są idealne do jedzenia na świeżo. Choć odmiana wymaga starannej uprawy i podpór, nagradza ogrodnika plonem spektakularnych owoców o tradycyjnym, dawnym smaku.
| Twórca/Pochodzenie | USA |
| Waga owoców | 300-500 gram |
| Kształt owoców | befsztyk |
| Kolor owoców | malinowy |
| Wysokość | 170-200 cm |
| Owocowanie | 80-85 dni |
202/22
Specyficzne kody
No customer reviews for the moment.
Bardzo stara i cenna odmiana, odkryta po wielkiej powodzi na rzece Ohio w 1884 roku przez Jamesa Lyde’a Williamsona z miejscowości Friendly we Wschodniej Wirginii. Odmiana o dużym znaczeniu historycznym, do dziś ceniona przez kolekcjonerów i miłośników tradycyjnych pomidorów.
Roślina wysoka, silna, o grubym pniu i liściach ziemniaczanych. Charakteryzuje się dobrą wydajnością i odpornością na choroby, lecz ze względu na masywne owoce wymaga solidnych podpór i podwiązywania.
Owoce typu befsztykowego, duże i bardzo duże, ciemnoróżowe, płaskookrągłe, często z żebrowanymi ramionami. W pełnej dojrzałości część owocu może pozostawać zielona przy szypułce. Skórka podatna na pękanie przy długotrwałych opadach. Miąższ mięsisty, maślany, słodko-kwaśny, o klasycznym smaku dawnych pomidorów.